SCHITTERENDE VERHALEN
Op donderdag 27 februari 2020 was het precies 12,5 jaar geleden dat wij het kantoor van de Kamer van Koophandel verlieten als trotse eigenaren van Atelier NW. Sindsdien hebben we samen met onze klanten prachtige ontwerpen gemaakt en sieraden voor hen gesmeed. Vaak met een bijzondere achterliggende gedachte die het delen meer dan waard is.
We zijn begin dit jaar door onze klanten verrast met tientallen liefdevolle, dierbare en ontroerende verhalen die aan de basis liggen van het moois dat wij voor hen mochten maken. Om ons koperen jubileum extra glans te geven, delen we de komende maanden twaalf van deze schitterende verhalen met een gouden randje.
Veel leesplezier!
Groet,
Mirjam en Ruud
‘Klingeling!’
Het belletje van het atelier aan het Wilhelminaplein vult de ruimte met zijn vrolijke geluid.
‘Klingelingeling’ klinkt het nog een keer. Voor de deur staat een gesoigneerde heer op leeftijd, hand in hand met zijn charmante echtgenote. Ruud verlaat zijn plek aan de werkbank en opent de deur met een brede zwaai.
“Welkom, gezellig dat u er bent!”
“Dag Ruud”, klinkt het. “Wij vinden het ook gezellig hoor, dat we er zijn.”
De heer laat zijn vrouw voorgaan en vervolgt lachend:
“Ik ben zo benieuwd wat jullie voor ons kunnen betekenen want eerlijk, tot nu toe heb ik nog steeds geen idee wat we moeten doen.”
“Dat klinkt alvast als een leuke uitdaging, gaat u lekker zitten, dan zorgen we eerst even voor de inwendige mens en dan ben ik benieuwd naar uw verhaal.”
... Lees meer
“Gisteren werd ik achttien. Het is een vreemd idee dat er in real life niets met me gebeurt terwijl ik op papier een hele transformatie doormaak. Voor de wet ben ik per direct officieel volwassen, een meerderjarige met allerlei rechten en plichten. Ik mag vanaf nu stemmen, autorijden, een wijntje drinken, belasting betalen, DigiD aanvragen en zelfs zonder toestemming van mijn ouders trouwen. Niet dat dat nou direct op mijn verlanglijstje staat, maar het kán. Afgezien daarvan heb ik voorlopig geen plek aan mijn ringvinger, die is bezet door een prachtig verjaardagscadeau.
... Lees meerWelk leesteken net zo typisch Nederlands is als drop, hagelslag en haring? De goedkeuringskrul!
Achter de ogenschijnlijk nonchalante krabbel gaat een significante betekenis schuil: iets is goed. Punt. Het vermoeden is dat dit symbool in de 19e eeuw is ontstaan en een vervorming is van de letter ‘G’. Die werd toentertijd snel op documenten geschreven en betekende ‘goed’ of ‘gezien’. Sinds het symbool is omgezet in een ontwerp van Mirjam en Ruud staat de ‘G’ tegenwoordig ook voor ‘goud’.
Zomaar een zonnige namiddag. Ik zit op een gezellig terrasje en al mijn zintuigen staan op scherp. Ik voel de warmte van de zon, ruik de geur van zonnebrandcrème, hoor een vrolijke kakofonie van stemmen en gelach, proef de condens op m’n koude glas en zie aan het tafeltje tegenover mij een leuk stel zitten dat duidelijk al een tijdje plezier heeft met elkaar. De manier waarop ze met elkaar praten, bewegen en lachen verraadt een hechte twee-eenheid. Een fles wijn wordt gebracht en als ze proosten valt mijn oog op de imposante ring die de dame draagt. Een schitterende driehoekige paarse edelsteen trekt mijn aandacht. Op dat moment zegt haar tafelheer iets grappig en gooit ze schaterend haar hoofd in haar nek. Haar golvende, donkere haar glijdt weg en een flonkerende oorbel met eenzelfde markante paarse steen baadt in het zonlicht.
... Lees meerMijn meiden. Ze zijn pas 16 en 19 jaar als ik het aardse bestaan verlaat. Oud genoeg om te begrijpen dat mijn ziekbed, dat al jarenlang met hun leventje verweven is, vroegtijdig zou eindigen. Maar nog veel te jong om hun moeder te verliezen. Ik ben in eerste instantie een laatbloeier, vind de ware liefde pas als ik 36 ben. Daarna gaat het snel; twee jaar later wordt de oudste geboren en haar zusje meldt zich op mijn veertigste. Met z’n viertjes vormen we een hecht en knus gezinnetje, de meisjes hebben elkaar om mee te spelen en het leven is goed zo. We hebben een fijn huis in de grote stad en een heerlijke bungalow in de bossen aan de andere kant van het land. Om het weekend en in alle vakanties gaan we naar ons huisje in het bos. Een gestructureerd, fijn en veilig leven waar geen behoefte is aan het onbekende.
... Lees meerWanneer: 18 augustus 2012
Waar: Grüne Wand Hütte, Stilluptal, Oostenrijk
Hoi Dagboek!
Het grote, supertoffe geheim van pappa is uitgekomen: hij heeft mamma gevraagd of ze met hem wil trouwen! Ik wist het al lang, hij had mij zijn geheim al eerder toevertrouwd. Hoewel ik al bijna vier jaar oud ben, was het toch best lastig om niets te vertellen. Maar vandaag was het zover! We gingen een wandeltocht maken naar de Grüne Wand Hütte in het Stilluptal.
Dat hij op een dag ‘opa’ zou worden had hij nooit verwacht. Het leek hem geweldig maar zijn zoon en dochter waren al in de dertig, allebei druk met een fijn leven en een mooie carrière. Dus toen zijn kinderen hem vlak na elkaar verrasten met het bericht dat er gezinsuitbreiding in aantocht was kon hij zijn geluk niet op. Hij verheugde zich enorm op de komst van zijn kleinkinderen en bedacht alvast wat hij allemaal met hen wilde gaan doen; eendjes voeren, naar de Efteling, naar de visjes kijken in het aquarium, de natuur in, hij had zin in het grootvaderschap.
... Lees meer“Vandaag precies 16 jaar geleden gaven wij elkaar voor het eerst het jawoord. Het wettelijke jawoord dan want ook voor die prachtige dag in juni waren we het al meer dan regelmatig met elkaar eens. Dat veranderde niet in de jaren die erop volgden en omdat ‘het leven’ links en rechts had laten zien hoe fragiel we eigenlijk zijn, wilden we niets liever dan onze tiende huwelijksdag vieren. We hadden bedacht om in het bijzijn van onze familie en een paar lieve vrienden nogmaals aan elkaar te vertellen waarom we zo graag oud met elkaar willen worden. Maar in plaats van een intiem diner met de inner circle in een nieuw jurkje stond ik wederom in een trouwjurk te stralen toen er een tweede, unieke ring aan mijn vinger werd geschoven. Dat kwam zo:
... Lees meerHet is een mooie dag en de zon schijnt uitbundig op het gezellig drukke Wilhelminaplein in Heemstede. Plotseling trekt er een bijna magische schittering over het plein. Het is het resultaat van zonnestralen die oogcontact maken met een elegante libelle. Doodstil zit ze, op een turquoise jurk, alsof ze zich warmt op een heldere vijver tijdens een mooie zomeravond. Het gouden lijfje glanst als een spiegel, de fonkeling van haar diamanten oogjes danst in het zonlicht.
... Lees meer“Romantisch? Ik?”
Het vorkje met het stukje gebak blijft zweven tussen het bordje en zijn verbaasde gezicht. Dan schiet hij in de lach en neemt een hap. “Nou nee, ik denk niet dat ik me kwalificeer voor die eigenschap. De enige reden dat ik Valentijnsdag nooit vergeet is omdat mijn vrouw de dag ervoor jarig is en de bloemen dan allemachtig duur zijn. Dat onthoud ik wel.
