Onze eerste bruiloft was er eentje volgens het boekje. Ik werkte destijds als directiesecretaresse en ‘dingen regelen’ was my middle name dus de organisatie van onze bruiloft was me op het lijf geschreven. Allemaal keurig zoals het hoort, inclusief gouden ringen uit de collectie van een gerenommeerde juwelier. De trouwdag was fantastisch, het liep op rolletjes en alles klopte. Mijn voorliefde voor strak organiseren was opgevallen bij andere aanstaande bruiden en voor ik het wist werd ik ingeschakeld als ervaringsdeskundige. Niet veel later hing mijn secretariële mantelpakje aan de wilgen te wapperen en was ik in een fleurig jurkje de Kamer van Koophandel uitgewandeld als officiële weddingplanner.

Nadat mijn lief en ik hadden besloten dat we het eerste kroonjaar van ons huwelijk zouden vieren, stond ik op een ochtend op een prachtig landgoed onderaan de trap te wachten op de arrivé van de bruid. Ik had beroepsmatig al veel vaker op die plek en in die setting gestaan maar deze keer gebeurde er iets met me; terwijl ik naar de oooh’s en de aaaah’s van de genodigden luisterde werd ik overvallen door de gedachte: “Ik wil zelf toch ook écht een keer van die trap af!”
Thuis werd dat idee met applaus ontvangen en het was duidelijk; ik zou op onze 10e huwelijksdag van de bewuste trap afdalen in een prachtige avondjurk! Het diner met een intiem gezelschap werd uitgebreid met een renewal of the vows ceremonie in het bijzijn van al onze vrienden en familie. Deze aanpassingen in het oorspronkelijke plan hadden best stand kunnen houden als ik business and pleasure niet had gecombineerd. Maar dat deed ik wel. Toen ik een paar weken later naar de bruidsmodezaak ging om mijn eerder gekozen avondjurk door te passen, vond ik het efficiënt om dat te combineren met een kleine fotoshoot van mij in een aantal trouwjurken als ondersteuning van een artikel dat ik aan het schrijven was over bruidskleding. Dat ging prima totdat ik de laatste jurk aantrok. Ik stapte het pashokje uit, zag mezelf in de jurk en de tranen stroomden over mijn wangen. Het was dé jurk, onmiskenbaar. Het plan moest thuis nog maar een keer besproken worden...

Mijn echtgenoot vond het prachtig en zo werd trouwdag 2.0 compleet, om het leven en de liefde te vieren. Natuurlijk mochten nieuwe ringen ook niet ontbreken en de keuze voor Atelier NW was niet meer dan logisch. Als ‘bezegelen van de liefde’ onderdeel is van je dagelijkse werk ontwikkel je daar een professionele kijk op en herken je echte, oprechte liefde. Sinds de dag dat ik ze in hun thuisatelier ontmoette is me één ding duidelijk: Mirjam en Ruud zijn voor elkaar gesmeed. Ontzettende lieve mensen met een grote passie voor hun vak waarbij ze elkaar naadloos aanvullen. Los van elkaar zijn het unieke vaklieden, samen transformeren ze vakmanschap tot vakliefde.
De liefde van mijn leven wilde geen nieuwe ring. Totdat Ruud hem een voorbeeld liet zien van een stoere witgouden herenring die Mirjam en hij hadden ontworpen. Het was een schot in de roos maar mijn man was niet voornemens twee ringen te dragen. De unieke twee-eenheid van het gouden duo nam het gesprek over en als vanzelf ontstond op papier een ontwerp waarbij zijn eerste trouwring op subtiele en elegante wijze onderdeel werd van mijn tweede trouwring, aangevuld met 10 prachtige diamanten. Een voor ieder schitterend jaar dat we met elkaar getrouwd waren.

Op onze 10e trouwdag stond ik met veel meer wijsheid en rust maar nog net zo zenuwachtig als toen bovenaan de trap. Toen ik afdaalde en zijn blik opving wist ik het zeker: ik wil dit keer op keer, vol overtuiging de liefde uitspreken. Ik heb die dag bewuster meegemaakt dan de eerste keer en er volop en intens van genoten. Aan mijn linkerhand schitteren twee - feitelijk drie - trouwringen die me iedere dag weer herinneren aan de liefde en de twee mooiste dagen van mijn leven. Intussen komt ons tweede huwelijkskroonjaar langzaam in zicht. Misschien is het verstandig om voorlopig geen trouwjurkreportages te maken. Hoewel ik nog best plek heb aan mijn rechterhand...”

