Op een novemberse trouwdag in 1977 werd een jonge bruid door haar hevig verliefde aanstaande verrast met een wel heel bijzonder huwelijkscadeau; een gouden muntmedaillon met zijn beeltenis erop. Ruim 40 jaar later draagt ze het - weliswaar in een andere vorm gegoten - nog altijd met trots en vol liefde.
Hij:
“Ach ja, onze trouwdag. In de aanloop naar die dag had ik al zoveel voorpret. Ik vond het toen al leuk om mijn meissie te verrassen. Kon ook makkelijk, ik woonde - zoals gebruikelijk in die tijd - nog gewoon bij m’n ouders thuis en had een goede baan. Ik had al stiekem een huwelijksreis voor ons geboekt maar dacht op een gegeven moment ‘ik wil ook nog iets leuks geven op onze huwelijksdag’. Dus ik in m’n uppie naar de juwelier in het nabijgelegen dorp. Daar lag het in de etalage, een mooi versierde gouden hanger met een munt waarop je je pasfoto kon laten zetten. Dat wilde ik wel. Zo was het niet alleen een bijzonder cadeau voor de trouwdag maar ook heel handig: als ze het zou dragen konden andere mannen direct zien dat ze bij mij hoorde. Vond ik ook wel een leuk idee want ja, ze was destijds al een plaatje. Het enige waar ik niet aan gedacht had was dat een hanger met een doorsnede van pakweg zeven centimeter misschien een beetje te groot was voor haar frêle hals...”

Zij:
“Het was zo attent en lief van hem. Hij gaf het medaillon op de ochtend van onze bruiloft, toen hij me ophaalde. Ik was verrast en verbaasd tegelijk toen ik het uitpakte: zo groot en vooral ook zo zwaar. Hoewel ik het een fantastisch en romantisch gebaar vond, heb ik het niet direct omgedaan. Het paste niet bij mijn trouwjurk, het was te opzichtig, zeker voor bij de ceremonie. Tijdens het diner heb ik het wel gedragen en toen viel me weer op hoe zwaar de hanger was. In de bijna veertig jaren die volgden heb ik het bij speciale gelegenheden gedragen, de rest van de tijd lag het mooi en pompeus te wezen in een doosje. Onze kinderen waren inmiddels aan eigen huwelijken toe en zo werd het pad naar Atelier NW zichtbaar. Het talent van de goudsmeden was ons niet ontgaan en op een gegeven moment zeiden we tegen elkaar: ‘Zou het mogelijk zijn om iets anders van het medaillon te laten maken?’ Onze 40ste huwelijksdag was in zicht en het leek mijn man een mooie gelegenheid voor een nieuw sieraad. We hadden allebei alleen geen idee wat het dan zou moeten worden.”

Hij:
“Het mooie was: het ontstond waar we bij zaten tijdens het gesprek met Mirjam en Ruud. Terwijl we aan het praten waren vormde zich op het papier in het schetsboekje als vanzelf een krul die steeds groter werd. Het begon klein, kringelde om een collier heen en groeide en groeide. Net zoals wij samen gegroeid zijn en ons huwelijk omcirkelen met een liefde die steeds groter is geworden. Letterlijk en figuurlijk met de komst van onze kinderen, met hun liefdes die aanhaakten, met de kleinkinderen die ons gezin verder uitbreidden.”
Zij:
“Deze hanger staat symbool voor ons huwelijk, een leven vol schitterende gebeurtenissen die verbeeld worden door de diamanten in de rand. Aan de binnenzijde staat de trouwdatum gegraveerd, evenals de datum van de smaragden bruiloft en onze beider namen. De diamant aan het einde van de krul is onze stip op de horizon, samen op weg naar de diamanten bruiloft. Maar dan draag ik deze perfecte krul nog steeds!”

