Hij genoot altijd al met volle teugen van het leven. Er was zó veel wat zó leuk was dat hij steevast tijd te kort kwam. Zijn enthousiasme en bevlogenheid zorgden ervoor dat hij voortdurend bezig was, dat hij feitelijk verschillende levens tegelijkertijd in harmonie leefde. Niet alleen het leven van een zorgzame echtgenoot en liefdevolle vader, maar ook een avontuurlijke versie als reservist bij Defensie, als sportschutter, motorrijder en jager. Hij hield van de natuur, had oog voor de schoonheid van juist de hele kleine dingen en bracht zijn kinderen bij hoe mooi alles eigenlijk is; het kunstig gebouwde nestje in de boom, de lelies in de grote vijver, een valk in de lucht.

Hij was ook bedachtzaam en verantwoordelijk. Zo stopte hij uit voorzorg zijn trouwring in zijn zak als hij de natuur inging want dan kon hij nergens aan blijven haken. Maar toen hij nog geen jaar getrouwd was, raakte hij zijn trouwring kwijt. Samen met zijn vrouw doorzocht hij het hele huis, de tuin, alle kamers werden overhoopgehaald maar de ring werd niet gevonden. De hoop dat de ring ‘wel weer tevoorschijn zou komen’ vervaagde mettertijd en daarom werd een paar maanden later een bezoek aan de plaatselijke juwelier gebracht. Er moesten twee nieuwe ringen komen omdat ze graag dezelfde trouwring wilden dragen. Geen exacte kopie van het eerste exemplaar maar wel met de data van hun verloving en hun trouwdag. Eenmaal thuisgekomen haalden ze de ringen uit het doosje, schoven ze bij elkaar om en gingen over tot de orde van de dag. De originele trouwring van zijn vrouw belandde in een mooi doosje in de la.
Maanden verstreken totdat er een verhuizing in de planning stond. De wasmachine werd losgekoppeld en grondig gereinigd zodat deze schoon en netjes de verhuiswagen in kon. In het filtertje werd de verloren gewaande trouwring teruggevonden. Zijn eerste reactie op de vondst was “nou, we hadden dus geen nieuwe ringen hoeven kopen” om vervolgens zijn ring te verenigen met de hare in het mooie doosje in de lade. “Daar moet iets bijzonders mee gebeuren”, zei hij nog.

Veertig jaar later was het zover. Zijn credo ‘niets is onmogelijk, er zijn altijd meerdere mogelijkheden’ kwam in schril contrast te staan met een kort en hevig ziekbed. Hij stierf als trotse opa van drie prachtige kleindochters.
Zijn vrouw had al snel het gevoel dat ze iets blijvends voor haar kleinkinderen wilde regelen, iets waarmee ze toch altijd iets van Opa bij zich zouden dragen. Ondanks dat de kleine meisjes nog geen gaatjes in hun oortjes hebben, heeft hun oma prachtige oorknopjes voor ze laten maken van Opa’s trouwring. Kleine elegante schaaltjes die het licht laten schitteren voor de dochtertjes van haar dochter. Haar zoon had een ander idee; zijn vader hield van wilde bloemen, schilderde ze zelfs. Voor zijn dochtertje vond hij ‘korenbloemen’ erg mooi maar hij twijfelde of dat haalbaar zou zijn.

Ook Mirjam en Ruud hanteren de stelregel dat vrijwel niets onmogelijk is en er altijd meerdere mogelijkheden zijn. En zo komt het dat ergens in een lade, in een mooi doosje, twee gouden korenbloempjes liggen te wachten, net als de twee doosjes met schitterende schaaltjes, op de dag dat de kleine meisjes groot genoeg zijn om hun opa van goud niet alleen in hun hartje maar ook in hun oortjes te dragen. Zodat hij op die manier zijn energie en liefde voor het leven door kan geven aan de volgende generatie.
Wat er met de tweede set trouwringen is gebeurd? Die zijn met de eerste ring die Oma ooit van Opa kreeg door Atelier NW samengevoegd tot een geheel, een ring vol liefde die te midden van al het verdriet en gemis iedere dag een lach op Oma’s gezicht tovert. Ze heeft trouwens nog een klompje goud van Opa’s ring bewaard. Voor het vierde kleinkind dat op komst is. Zie je, Oma is namelijk ook van goud.

