“Je kijkt toch niet al het moois eraf hè?” klinkt het. Ze kijkt me geamuseerd aan en ik schiet in de lach. “Dat lijkt me een onmogelijke opgave”, antwoord ik vrolijk, “wat een bijzondere sieraden draag je.” Ze knikt instemmend. “Speciaal voor mij ontworpen en ik pronk er graag mee dus je mag ze best van dichtbij bewonderen hoor.”
Dat laat ik me natuurlijk geen twee keer zeggen! Ze vertelt dat de ring een indirecte nalatenschap is van haar oma. Ze komt uit een juweliersfamilie en gevoelsmatig kon ze niet anders dan van oma’s erfenis een mooi sieraad laten maken. In haar eerste opzet was de hoofdrol weggelegd voor een opaal; haar vader had ooit opalen oorbellen voor haar meegenomen uit Australië en sindsdien heeft de nationale edelsteen van het land een grote aantrekkingskracht op haar. Toen ze zelf in Sydney was had ze er een wonderschoon exemplaar gevonden bij een handelaar. Prachtig maar tevens heel kostbaar dus ze vond het destijds een beetje too much als souvenirtje. Na oma’s overlijden heeft ze alsnog contact gezocht met de handelaar maar de steen was helaas al verkocht.

“Dus die staat nu op mijn bucketlist: terug naar Australië om de perfecte opaal aan te schaffen!”
“Dat lijkt mij een prima reisdoel”, grinnik ik, “maar nou weet ik nog steeds niet wat dit voor stenen zijn.”
Het blijken tanzanieten te zijn, edelstenen die hun oorsprong aan de voet van de Kilimanjaro in Tanzania vinden. Als ik de oorbel van dichtbij bekijk valt me nog iets op; de asymmetrische setting en het verschil in kleur van de diamanten aan de bovenzijde van het sieraad.
“Grappig dat het je opvalt”, zegt haar man. “De diamanten zijn net zo gepositioneerd als het sterrenbeeld ‘zuiderkruis’ oftewel de ‘southern cross’ uit de Australische vlag.”
“Wat origineel! Maar hebben jullie in Australië gewoond dan of zo?”, vraag ik.
Ze slaken tegelijkertijd een diepe zucht. “Nee, dat is heel lang onze wens geweest. In 2011 zijn we allebei instant verliefd geworden op Australië. Samen met mijn beste vriend heb ik ‘100 dagen voor Kika’ gefietst om geld op te halen en zo het land in z’n geheel rondgefietst. Het waren waanzinnige weken. Mijn fietsmaatje en ik waren zo onder de indruk van de veelzijdigheid van het land, achter iedere bocht lag weer een nieuwe wereld om te ontdekken. Daar kun je niet anders dan verliefd op worden.”

Hij wijst naar zijn vrouw. “Zij stond me op te wachten bij de finish en had hetzelfde gevoel; hier gaan we wonen. Maar soms loopt het een beetje anders. Mijn fietsvriend heeft doorgepakt en is daadwerkelijk geëmigreerd. Eind 2016 boekten we een 7-daagse citytrip naar Sydney om hem begin januari te bezoeken. Zodoende gingen we voor de 2e keer Down Under. Zonder de kindjes die inmiddels ons gezin compleet hadden gemaakt, die lieten we achter bij opa en oma. De reis ernaartoe verliep op z’n zachts gezegd niet soepel; veel vertraging, aansluiting gemist in Dubai, koffers kwijt. Het mocht de pret niet drukken, we hadden alsnog vier fantastische dagen maar heel eerlijk, het was gekkenwerk. Op de laatste avond zaten we in het haventje van Sydney en keken elkaar aan. Het besef dat de kleintjes en daarmee de familie zo ontzettend ver weg waren, maakte dat we de vraag ‘gaan we dit echt doen’ met pijn in ons hart met een ‘nee’ hebben beantwoord. Niet veel later heb ik de oorbellen voor haar verjaardag laten maken. Met het idee dat ze op deze manier het einde van een periode symboliseren en de speciale plek die Australië in ons hart heeft vertegenwoordigen.”
“Is dat niet heel intens, als je direct na je eerste kennismaking met een land zo’n sterke wens hebt om te emigreren?”, vraag ik.
Ze slaakt nog een zucht. “Dat klopt. En eigenlijk is de wens nog steeds ergens latent aanwezig. Maar weet je, we hebben twee jonge kinderen en de afstand is uiteindelijk te groot om een wezenlijke band met de familie in stand te houden, je mist gewoon te veel.”

Ondanks het felle zonlicht trekt er een schaduw over haar gezicht. “Ik heb zelf als klein meisje met mijn ouders in het buitenland gewoond en zag opa en oma hooguit twee keer per jaar. Toen ik een jaar of acht was gingen we terug naar Nederland maar de sterke band die onze kinderen met hun grootouders hebben, ken ik niet. Ik denk dat dat komt door de afwezigheid in de essentiële jonge jaren. Dat willen wij noch onze kinderen, noch onze ouders aandoen.”
Ze friemelt aan haar oorbellen. “Maar... zeg nooit nooit! We moeten toch weer een keer die kant op voor de zoektocht naar de opaal van mijn volgende sieraad... Maar ja, dan moeten we toch ook weer terug want alleen Ruud en Mirjam mogen mijn opaal verpakken in goud!”
Ze pakt de fles wijn, een - hoe kan het ook anders - Australische sauvignon blanc en schenkt nog eens in. Daar proosten we op: “Down under, bottoms up!”

