Rechtlijnig in hartvorm
Rechtlijniginhartvorm_DSCN5132

Rechtlijnig in hartvorm

“Romantisch? Ik?”
Het vorkje met het stukje gebak blijft zweven tussen het bordje en zijn verbaasde gezicht. Dan schiet hij in de lach en neemt een hap. “Nou nee, ik denk niet dat ik me kwalificeer voor die eigenschap. De enige reden dat ik Valentijnsdag nooit vergeet is omdat mijn vrouw de dag ervoor jarig is en de bloemen dan allemachtig duur zijn. Dat onthoud ik wel.


We hebben een tijdje in Groot-Brittannië gewoond en daar was het helemaal dwaas; toen de bloemist de prijs noemde voor het bosje rozen dat ik voor haar verjaardag wilde kopen, dacht ik dat hij me niet begrepen had en in de veronderstelling was dat ik zijn hele zaak wilde kopen!”

Ze kijkt op van haar schetsboek en schiet in de lach.

“Rozen voor haar verjaardag valt toch in de categorie ‘romantisch’?”
“Ja maar ik heb ze niet gekocht hoor, ben je gek. Daar ben ik toch echt te schrieperig voor.”
“Oké, maar nu met ons een sieraad voor haar ontwerpen, dat is meer dan romantisch, toch?”

Hij strijkt even met zijn hand over zijn gemillimeterde haar en haalt z’n schouders vertwijfeld op.
“Ik weet het niet hoor. Ik ben vroeger beroepsmilitair geweest en daar word je toch echt op een andere manier gevormd, meer op jezelf gericht. Ik ben vooral rechtlijnig. Maar mijn vrouw is degene die heel attent en lief is en aan iedereen denkt, kaartjes stuurt bij verjaardagen, aanvoelt wanneer iemand een hart onder de riem kan gebruiken en dan een bloemetje langsbrengt. Zij is de verbindende factor en met haar zorgzaamheid en gezelligheid is ze de motor van ons gezin. Daar ben ik vooral heel trots op, op haar, op onze kinderen. Binnenkort arriveert ons eerste kleinkind en vieren we een maand later ons robijnen huwelijk als opa en oma, dat is toch magisch!

Ze kijkt hem aan en glimlacht terwijl ze haar schetsboek omdraait en naar hem toeschuift.

“Absoluut! En dit is het cadeau voor haar verjaardag toch? Ze viert een mooi kroonjaar.”
Hij knikt instemmend terwijl hij het ontwerp bekijkt. Met zijn vinger volgt hij de vorm van het infinity symbool en draait langzaam achtjes op het papier.
“Mooi”, zegt hij zacht.
“Ik heb wel vaker iets bij een juwelier voor haar gekocht, maar dat waren dan zeg maar meer confectiesieraden, dit is echt goudcouture!”

“Dat is een mooie omschrijving!” lacht ze, “die moeten we onthouden!”

Intussen is er met een pincetje voorzichtig een hele rits glinsterende steentjes op de tekening gelegd.
“Zo krijgt u een beetje een idee van de schittering. We gebruiken twee kleuren goud en voor het collier lijkt het ons mooi om te kiezen voor ankerschakels.”
“Ja”, zegt hij opgetogen, “dat geeft precies weer hoe zij ons gezin verankert, hoe ze de boel bij elkaar houdt. En het gebruik van wit- en geelgoud vind ik heel mooi omdat twee losse elementen, zij en ik eigenlijk, zijn samengekomen en in de hanger versmelten tot in de eeuwigheid. De diamanten tonen het schitterende leven dat ik met haar heb en het vertegenwoordigt in z’n geheel onze verbondenheid, onze liefde en trouw... ik vind het prachtig zo!”

Ze kijkt hem geamuseerd aan.
“Niet romantisch hè? Ik denk van wel!”