ZUS & ZO
1-omslagfoto-Zus en Zo 3

ZUS & ZO

Mijn meiden. Ze zijn pas 16 en 19 jaar als ik het aardse bestaan verlaat. Oud genoeg om te begrijpen dat mijn ziekbed, dat al jarenlang met hun leventje verweven is, vroegtijdig zou eindigen. Maar nog veel te jong om hun moeder te verliezen. Ik ben in eerste instantie een laatbloeier, vind de ware liefde pas als ik 36 ben. Daarna gaat het snel; twee jaar later wordt de oudste geboren en haar zusje meldt zich op mijn veertigste. Met z’n viertjes vormen we een hecht en knus gezinnetje, de meisjes hebben elkaar om mee te spelen en het leven is goed zo. We hebben een fijn huis in de grote stad en een heerlijke bungalow in de bossen aan de andere kant van het land. Om het weekend en in alle vakanties gaan we naar ons huisje in het bos. Een gestructureerd, fijn en veilig leven waar geen behoefte is aan het onbekende.


Op mijn uitvaart zegt mijn broer tegen de jongste dat “ze nu wel snel volwassen zal worden.” Dat valt mee. De gezinssamenstelling wijzigt weliswaar van vier naar drie personen maar het leven kabbelt al snel net zo voort als voorheen. Mijn verlovingsring en trouwring liggen bij elkaar op een kastje in de kamer, alsof ik ze eventjes af heb gedaan om mijn handen te wassen en nog ieder moment kan binnenkomen. Mijn liefste zorgt goed voor onze meisjes en met z’n drietjes hebben ze het – ondanks het verdriet – fijn. Net als vroeger houdt hij het leven klein en overzichtelijk maar dat verandert enigszins als hij ze de eerste stap in een veel wijdere wereld laat zetten door ze mee op reis te nemen naar Zuid-Afrika.


De meiden zijn begin 20 als de gezinssamenstelling opnieuw verandert, nu van drie naar twee personen. Zijn trouwring wordt toegevoegd aan het doosje waar mijn ringen inmiddels worden gekoesterd. Met z’n tweetjes blijven onze meisjes nog een aantal jaren in het huis wonen waar we met z’n viertjes zijn begonnen. Totdat de ‘kleinheid’ de meiden opbreekt; waar de oudste graag wil vasthouden aan hoe het was, is de jongste nieuwsgierig naar de rest van de wereld. Het is op enig moment onvermijdelijk dat ze zich los van elkaar moeten maken. Ze besluiten om op zichzelf te gaan wonen en met de verhuizing in zicht komt het moment van spullen verdelen. Het doosje met de ringen zorgt voor een paradoxale emotie; ze willen allebei per se dat de ringen bij elkaar blijven en willen allebei niets liever dan het doosje meenemen. De gesprekken over wie de ringen dan mag meenemen zijn lastig. De vraag of ze er iets anders mee kunnen doen leidt tot onenigheid. Het is nog te vroeg voor ze om daar écht iets mee te doen.


Het antwoord komt een paar jaar later. De trouwdag van de jongste staat gepland. Haar zus is vanzelfsprekend getuige en de meiden willen hun vader en mij op een symbolische manier ‘er toch ook een beetje bij hebben’. De aanstaande bruid heeft een idee: twee nieuwe sieraden laten maken van onze trouwringen en mijn verlovingsring. Een voor haarzelf en een voor haar zus waarbij de ringen worden samengesmolten zodat ze beiden een mengeling van ons met zich meedragen.

Als onze dochters eenmaal bij Atelier NW met Ruud en Mirjam aan tafel zitten gaat het snel; de ideeën worden besproken en als de eerste ontwerpen worden geschetst zijn ze er met z’n vieren al snel uit wat het moet worden: twee gouden colliers met een hanger waarin de diamanten uit mijn verlovingsring zijn verwerkt.

Op de ochtend van de bruiloft staan er twee doosjes klaar. Vol liefde, trots en emotie zien we hoe onze dochters de nieuwe erfstukken om elkaars hals hangen. Met prachtige gouden hangers die duidelijk bij elkaar horen en tevens subtiel de verschillen in hun karakter tonen. De een zus, de ander zo.